شاه فقید به کردها چه خیانتی کرد؟ چرا گور به‌ گور؟ نقدی بر سخنان جلال طالبانی، عرفان قانعی‌فرد

ارسال شده توسط on خرداد ۲۵م, ۱۳۹۰ در دسته مقالات. تغییرات این خبر را دنبال کنید در RSS 2.0. شما میتوانید برای این خبر بازتاب ارسال کنید

jalaltalebaniدر ایام همان شاه بود که هویت کردها، لااقل به‌رسمیت شناخته شد، کردها دارای روزنامه کردستان شدند، که منظم انتشار می‌یافت اما بعد از ایام شاه هرگز رسانه‌ای شکل نگرفت، و رادیو و تلویزیون کردی هم یادگار ایام شاه است که بعد از ۲۰-۳۰ سال در عراق و ترکیه رادیو و روزنامه کردی شکل گرفت، پس شاه، انسانی ضد کرد نبود و برایش اهل سنت و تشیع معنی نداشت؛ بعدها بود که این داستان‌های سردردآور و بی‌فایده، ادامه یافت.

MSHAH1شاید خوانندگان محترم ، بر من این خرده را بگیرند ، که به عنوان نویسنده خاطرات جلال طالبانی ، چرا مصلحت را پیشه نمی کنم و سکوت اختیار نمی کنم … اما برای زدودن ابهام ها ، گاهی تذکر تاریخی لازم است . و قصدم از این مطلب، گشودن کنکاش و بحثی تاریخی است نه در دفاع از شاه و نه در ذم طالبانی ؛ زیرا به گمانم نسل من باید به دیده شک به تاریخی بنگرد که یا چریک و چپ ها و یا ملی گرا ها و مذهبیون و یا پهلوی محور ها نوشته اند ، بر نسل جوان امروز پرسیدن و شک کردن و پی بردن به کنه مطلب، واجب است نه تعارف و مصلحت و منفعت جستن. و هدفم از این یادداشت ، طرح پرسش است.

“عصر روز چهارشنبه ۱۱/۳/۹۰ مطابق با ۱/۶/۲۰۱۱ در پارک آزادی شهر سلیمانیه ، هزاران نفر از مردم شهرهای مختلف کردستان گرد هم آمدند تا سخنان رئیس جمهور عراق را گوش دهند که ۲ سال دیگر در سن ۸۰ سالگی ، کرسی ریاست جمهوری را ترک می کند. سخنان این پیرکهنه کار سیاست ، با دقیقه ای سکوت به یاد شهیدان راه جنبش کردستان در سال ۱۹۷۶ آغاز شد که کردها آن را قیام جدید کردستان عراق می نامند ( زیرا در سال ۱۹۶۱ ساواک و شاه طرح حمایت از جنبش مسلحانه کردستان را اجرا کردند که تا سال ۱۹۷۵ ادامه داشت ).

هرچند که طالبانی با ادای احترام به یاد شهیدان راه آزادی، خاطر نشان کرد که ” خون آنان ، کردستان امروز را در عراق پدید آورده است. امروز روز مبارکی است، روز قیام علیه دشمنان کرد و کردستان که تصور می کردند دیگر قیام کردها را به کلی ریشه کن و خاموش کرده اند و با تاسیس اتحادیه میهنی کردستان عراق، به تک روی و خودمحوری در حرکت سیاسی کرد پایان داده شد و به همین دلیل در دنیای مدرن این روز تاسیس حزب ما، روزی مبارک است، روز یاد حزبی که از انحطاط گریخت و روز ملی کردها است . امروز روزی بود که تصور می شد رها کردن طرح شاه گور به گور – محمد رضا پهلوی – بدین معنی است که قیام در کردستان، ریشه کن شده است و ابر سیاه ناامیدی و یاس و حرمان بر کردستان سایه افکنده است اما تاسیس اتحادیه میهنی کردستان، پاسخی انقلابی بود که از میان مردمان این دیار، شعله کشید و از نو مبارزه آغاز شد که کردها تا احقاق همه حقوق خود دست از قیام برنمی دارند [ در اینجا کاملا به هدف اصلی ساخت این حزب اشاره ای تلویحی داشت . زیرا طالبانی و ابراهیم احمد در سال ۱۹۶۴ علیه خودکامگی و خودرایی و تفکر عشیره ای مصطفی بارزانی اعتراض و انتقاد کردند و بارزانی هم با لشکر کشی نظامی قصد نابودی آنان را داشت و در سال ۱۹۶۶ این گروه را به سوی حکومت عراق، فراری داد؛ زیرا بارزانی همیشه از سال ۱۹۴۵ که شادروان قاضی محمد خواهان مشارکت سیاسی کردهای ایران بود، می خواست که رهبر بلامنازع کرد و کردستان باشد و نمی خواست که حزب یا رهبر دیگری شکل بگیرد. بنا به کتاب خاطرات جلال طالبانی – پس از ۶۰ سال – وی معتقد است که در سال ۱۹۶۵ در تهران تحت نظر ساواک بود و برای دریافت اجازه خروج از کشور مجبور به اعتصاب غذا شد و در سالهای ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ هم اکثر نیروهای چپ کردستان ، با وی مراوده داشتند و ساواک همواره به جلال طالبانی شک و تردید داشت و حتی در سالهای قبل از انقلاب، برخی از چریک های سازمان انقلابی حزب توده در اردوگاه وی بودند و بدین سبب چهره مقبول شاه و ساواک نبود و با پیروزی انقلاب اسلامی، در اسفند ۱۳۵۷ به دیدار آیت الله خمینی رفت ] ” …
jalaltalebani
و حال باید گفت و سوال کرد که شاه فقید ایران چه خیانتی به کردها کرد ؟

سال ۱۳۲۴ که شاه ، قاضی محمد را به رسمیت شناخت و از او دعوت کرد تا در حفظ آرامش کردستان، حکومت مرکزی را یاری دهد. حال روس ها در پشت ماجرا بودند و جمهوری مهاباد اعلام وجود کرد یا خیر، خود مبحثی جداگانه است ؛ اما هرچه بود جناح طرفدار انگلیس – بنا به روایت یحیی خان صادق وزیری و دیگران – به دور از اطلاع شاه، به اعدام قاضی محمد دست زدند، زیرا تصورشان این بود که ماموریت روس ها را ناکام می گذارند [ گرچه انگلیس برای شادروان قاضی محمد بزرگ، مزاحمی روان پریش – به نام بارزانی - را روانه کرد تا بساط او را بهم بزند و بعدها خود به سینه افسر ایرانی آتش گشود و به آغوش روس ها پناهنده شد ؛ اما قاضی محمد خود به استقبال ارتش ایران رفت تا مبادا علیه امنیت کشور، شخصی مضر معرفی شود و عوامل انگلیسی ها به دور از چشم شاه، او را اعدام کردند . و هرگز نه شان و منزلت قاضی محمد با مصطفی بارزانی قابل قیاس است – که قاضی رهبری تحصیلکرده و آگاه و ایران خواه بود و بارزانی یک شورشی امی و قبیله ای و ضد کرد و ایرانی – و نه در ان شان و منزلت قرار دارد. قاضی محمد - بنا به گفته صریح سرلشگر فضل الله همایونی در صاحبه با تاریخ شفاهی دانشگاه هاروارد - وقتی که به دیدار نمایندگان حکومت مرکزی رفت، بارزانی و سربازانش به سوی او و ماشین ارتش و جیب همایونی، شلیک کردند ؛ زیرا نمی خواستند قاضی به روس ها و تجزیه طلب ها، پشت کند و همین نکته را بعدها، بارزانی در مصاحبه با آدامسون تکرار کرد و قاضی محمد را انسانی ترسو و جبون نامید ! ]

شاه از شنیدن خبر اعدام ، ناراحت شد و رزم آرا و دوستانش، نیمه شب را بهانه کردند که اعلیحضرت را از خواب بیدار نکنند، اما شاه به محض ورود به مهاباد ، نامه ای از زنی چادری – همسر قاضی محمد – گرفت و دستور داد که فرزندان قاضی محمد و سیف قاضی بورسیه ساواک شوند و علی قاضی هم به آلمان رفت و این کمک مالی شاه به خانواده قاضی محمد تا روز انقلاب ۱۳۵۷ ادامه داشت [ حال سخن گفتن از همکاری علی قاضی با ساواک هم به بعد موکول کنیم ]

شاه سال ۱۹۶۱ با طرح سری ساواک، قصدش اعمال فشار بر حکومت مرکزی عراق و عبدالکریم قاسم بود که هم از تمامیت ارضی ایران دفاع کند و هم سیستم شاهنشاهی را به عراق بازگرداند و این طرح تا سال ۱۹۷۵ – قرار داد الجزایر – ادامه یافت [ گرچه بعدها سیا و موساد هم به کمک ساواک شتافتند ]
جناب طالبانی در سفارت ایران در بغداد، به شعف آمده بود که ایران می خواهد به انان کمک مالی و نظامی کند ؛ گرچه مصطفی بارزانی خود را رهبر قیام کرد و کردستان نامید و گوی سبقت را از همگان ربود و در عین خودکامگی ، منتقدان خودش را دشمن کرد و کردستان نامید و جلال طالبانی و ابراهیم احمد را دست ساز ساواک نامید [ و بعدها در ۱۹۷۶ جلال طالبانی در کتابش، بارزانی را دیکتاتوری مخلوق شاه و ساواک نامید ].

از ۱۹۶۴ که جلال طالبانی و ابراهیم احمد ، مقهور تفکر قبیله ای بارزانی شدند، وی دل از ساواک برکند اما ساواک گناهی داشت ؟ در سال ۱۹۵۹ طالبانی در سفارت ایران با نماینده امنیتی ساواک دیدار کرد و شاه ایران را کهنه پرست و ضد کرد نامید که هم دستش به خون قاضی محمد آلوده است و هم غنی بلوریان و عزیز یوسفی را به زندان افکنده است – کردهایی که به خاطر حزب کمونیست ( توده) به زندان افکنده شده بودند نه کرد و کردستان – ؛ اما وقتی نماینده شاه گفت که هدف شاه حمایت از جنبش کردهاست، طالبانی اولین فردی بود که از فرط خوشحالی در پوست خودش نمی گنجید. گناه شاه چه بود که طالبانی و ابراهیم احمد و مصطفی بارزانی به کرد و کردستان واقعیت ماجرا را کتمان کردند ؟ و وقتی انشقاق ۱۹۶۴ رخ داد و طالبانی و ابراهیم احمد و گروه انها به ایران فراری داده شدند، گناه شاه بود ؟ شاه می خواست که بارزانی برادر کشی کند و خون و خون کشی راه بیندازد ؟

در سال ۱۹۶۵ که ساواک به طالبانی اجازه خروج از ایران را صادر کرد، و شاه و ساواک به ارتباط گروه طالبانی و تیمور بختیار مشکوک بودند و برحق هم بود این شک کردن ، اما طالبانی به همه چپ ها و مخالفان شاه پناه داد و شاه از بارزانی نخواست که ۵۰ و اندی نفر گروه حزب دمکرات را تحویل ساواک دهد تا اعدام شوند، و یا به اخراج قاسملو دست یازد و یا کشتن معینی ها و شریف زاده و … ؛ او برای خوش رقصی نزد ساواک، چنین دست به خون کردها آلوده کرد ؛ چرا در ان ایام شاه را گور به گور نخواندند ؟

در سال ۱۹۷۵ بارزانی نزد شاه ایران گفت که من سرباز اعلیحضرتم و شاه پدر کردها، چرا در روزنامه اطلاعات با طاهری بیان کرد که ماموریت من تمام شد ؟ در این ایام ۳ واقعیت تاریخی وجود دارد :

۱. تمام کمک های مالی شاه و ساواک در حساب بانکی سویس ، به جیب مبارک مصطفی بارزانی رفت و برای قیام کردها ، صرف نشد

۲. بارزانی اولین نفر بود که به کرج پناهنده شد و امورات همه کردها تحت اختیار تیمسار منوچهر هاشمی – اداره ۸ ساواک – قرار گرفت . بارزانی مخالف رنجاندن دل شاه و ساواک بود و به هیچ وجه خواهان ادامه قیام نبود و در اینجا بود که طالبانی ، خواهان ادامه جنبش کردها بود. و بارزانی و فرزندانش پیام داده بودند که اگر نتوانیم جنبش کنیم، جنبش دیگران را می توانیم بهم بزنیم

۳. بارزانی تا نزدیک انقلاب ، به هیچ وجه نگفت که شاه به کردها خیانت کرد و حتی در ایام پاییز ۱۳۵۷ به نماینده ساواک اظهار می دارد که حاضر است به عنوان سرباز شاهنشاه ، به دفاع از شاه ایران برخیزد و در ماه های اخر بود که بارزانی– که دست طولایی در اتهام ساختن و بهتان زدن دارند – در حالی که از درد سرطان در روی یکی از بیمارستان های واشنگتن بخود می پیچید ، گفت که شاه و کسینجر کردها را فروخته اند !

آقای جلال طالبانی در سال ۱۹۷۵ و بعدها در مصاحبه های پی در پی ؛ حرکت بارزانی را کهنه پرستانه و دست ساز ساواک و شاه نامید و بعدها اظهار داشت که نباید از سروری و بزرگی و عظمت بارزانی غافل بود ؛ و دوباره امروزه اظهار می دارند که از بابت حرکت شان خوشحال هستند . تا پارسال اگر کسی می گفت حرکت کردهای عراق از سال ۱۹۶۱ – ۱۹۷۵ دست ساز ساواک ایران بود و بعدها موساد و سیا به ان پیوستند و بارزانی برای اقناع افکار عمومی مردمان ناآگاه و جامعه سنتی کردستان ان ایام به دروغ متوسل می شد و حرکت خود را ملی گرایی و جنبش خودجوش مردمی کردستان در جهت کردستان بزرگ می نامید؛ طالبانی کتمان می کرد ، اما امروزه می گوید ” طرح شاه گور به گور شده ” ؛ و این یعنی اعتراف دوباره به سخن قبلی که اگر کسی به زبان می اورد، او را دشمن کرد و کردستان می نامیدند ، اما شاه که وعده استقلال کردستان بزرگ به کسی نداده بود، سندی هست که غیر از این باشد ؟ شاه که در روز آخر به بارزانی گفته بود، ” من که صرفا به شما کمک کردم و مدتی به حرکت کردها نیاز داشتم ، اگر من این کمک ها را نمی کردم، شما چند ماه هم نمی توانستید ، دوام بیاورید” ؛ شاه دست از حمایت شست، اما اختیار ادامه جنگ را به خود کردها سپرد ، آیا واقعیت چیز دیگری است ؟ شاه که بسیاری از مجروح های جنگ را در بهترین بیمارستان ها مداوا کرد و فرزندان بسیاری از پیشمرگه ها را روانه اروپا ساخت و به همه کمک مالی کرد، کدام خیانت ؟

در تابستان ۲۰۰۷ از مسعود بارزانی پرسیدم، ناگهان برافروخته شد و هنری کسینجر را دریایی کثیف خواند ؛ گرچه قبل از ان و بعدها هم توانستم چند لحظه ای با جناب کسینجر گپ بزنم ، و همواره فرمود ” من ظلمی به کردها نکرده ام، حرکت و جنبش کردها صدها سال ادامه داشته است و ما مدت زیادی هم حمایتش کردیم مثلا ۱۶ میلیون دلار . بنابراین درباره ۱۹۷۵ با من حرف نزنید. بارزانی در نامه ای گله آمیز و تند برایم نوشت که حرکت ما و ملت کرد به شیوه ای غیر قابل باوری نابود شدند” ؛ اما چرا کردها تصورشان خیانت بود و همه کمک های شاه هم منفور واقع شد ؟ اینکه کردها از جریانات سیاسی، خوانش درستی نداشتند، شاه مقصر است ؟ اینکه بارزانی به جای تکیه کردن به مردم کرد و کردستان، به ساواک و شاه تکیه زده بود و وقتی شاه گفت ” تمام شد ” ، وی هم گفت ” تمام شد ” ، بازهم شاه مقصر است ؟

و امروز سخنان طالبانی در سی و ششمین سالروز تاسیس حزب اتحادیه میهنی کردستان عراق ، قابل تامل بود… گفت ” تصور می شد رها کردن طرح شاه گور به گور – محمد رضا پهلوی – بدین معنی است که قیام در کردستان، ریشه کن شده است و ابر سیاه ناامیدی و یاس و حرمان بر کردستان سایه افکنده است اما تاسیس اتحادیه میهنی کردستان، پاسخی انقلابی بود که از میان مردمان این دیار، شعله کشید و از نو مبارزه آغاز شد که کردها تا احقاق همه حقوق خود دست از قیام برنمی دارند ” ؛ و شاید منتقدها بتوانند این سوال را مطرح کنند که براستی چرا این نفرت از شاه از ۱۹۶۴ به بعد در دل طالبانی نقش بست ؟

شاید از یک جنبه حق دارد ، ساواک از یک شخصیت امی و قبیله ای بیشتر حمایت کرد که غلام آستان باشد و نه از جماعت روشنفکری مانند ابراهیم احمد و جلال طالبانی و ساواک وقتی که در ۱۹۶۴ بارزانی به هدف کشتن این گروه به ماوه ت حمله ور شد و انها رابه همدان فراری داد، ساواک دخالت چندانی نکرد اما شاه از تفکر چپ و کمونیسم فراری و متنفر بود و طالبانی هم پیرو اندیشه چپ و هنوز هم بعد از سال ها دل در گرو مائو دارد ، اما شاه در قیاس با دوران های بعد ، می توان گفت : .کردها درایام پهلوی در ارتش ایران به مقام و رده های بالا رسیدند و این بیشتر تبلیغات چپ ها بود که سعی در تکذیب این نکته داشتند، اما سرتیپ محمد امین بیگلری، سپهبد فریدون فرح نیا، سرلشکر معتمدی کردستانی در ارتش حضور داشتند و حتی می توان گفت که اعتماد زیادی به کردها توسط حکومت مرکزی وجود داشته و اردلان ها و جاف ها هم که با سناتوری و وزارت و سفارت هم رسیدند و یا در ۱ هفته قبل از انقلاب ۱۳۵۷ یحیی صادق وزیری، وزیر دادگستری کابینه بختیار شد و قبلا هم معتمد وزیری، معاون وزیر بود !… گرچه بعد از انقلاب ، امروزه در ایران، شاید فرمانداری کرد زبان هم نداشته باشیم ، که خود حکایت دیگری است!

اما در ایام همان شاه بود که هویت کردها، لااقل به رسمیت شناخته شد، کردها دارای روزنامه کردستان شدند، که منظم انتشار می یافت اما بعد از ایام شاه هرگز رسانه ای شکل نگرفت، و رادیو و تلویزیون کردی هم یادگار ایام شاه است که بعد از ۲۰-۳۰ سال در عراق و ترکیه رادیو و روزنامه کردی شکل گرفت ، پس شاه، انسانی ضد کرد نبود و برایش اهل سنت و تشیع معنی نداشت ؛ بعدها بود که این داستان های سردرد آور و بی فایده، ادامه یافت.

امیدوارم مسایلی را که به ان اشاره کردم، فتح بابی برای اندیشیدن درباره حقایق پنهان تاریخ ایران زمین باشد. برای حقیقت تاریخ دوست داشتم این نکته را بنویسم و متذکر شوم. به گمانم نگاهی بدون تعصب و صریح داشته باشیم، در تنگنای احساسات و هیجان هم قرار نخواهیم گرفت.

عرفان قانعی فرد – محقق تاریخ معاصر
بغداد ۱۵ خرداد ۱۳۹۰

متن کامل سخنان جلال طالبانی در اینجا منتشر شده است :

http://www.bultannews.com/fa/news/50026/

باید-از-تاریخ-کردستان،-درس-آزادی-و-دمکراسی-آموخت


ارسال به:  Balatarin :: Donbaleh :: Mohandes :: Cloob :: oyax :: Delicious :: Stumbleupon :: Friendfeed :: Twitter :: Facebook :: GBuzz :: Greader :: Addthis to other :: Subscribe to Feed

Azadegi.com

ارسال نظر